Ziekenhuis dag 2.2

Ik wil alleen maar even zeggen dat de behandeling niet door is gegaan. Niet voor mij, met mij gaat het prima. De reden is dat er opeens geen IC bed meer achter de hand is.

Na heeeel veel gezeik hebben we nu besloten dat ik hier blijf slapen en voor de rest van de dag maar zie wat ik doe. In het hotel, of in de stad, we zien wel, ik ben niet van plan hier 5 dagen niks te gaan liggen doen. Want de behandeling staat nu voor dinsdag gepland.. Maar of die wel door gaat is ook niet zeker. Zo niet gaan ze eerst allemaal op vakantie en weet ik niet of ik het nog wel wil. We zijn nu een jaar verder en nog niks opgeschoten. Misschien maak ik maar gewoon het beste van mijn leven zoals het nu is. En als dat niet lukt jammer dan. Of ik nou dood ga van de benauwdheid, of van de stress, spanningen en het gezeik continu vanzelf een keer het loodje leg.. Want goed voor mijn lijf is dit zeker niet. We hebben alle andere optie's geprobeerd, tussendoor naar huis te gaan en maandag terug, maar dan nog kunnen ze het dinsdagochtend af zeggen, dus dat werkt niet. Als ik alle dagen mee ga met mijn meoder in het hotel en ik word daar benauwd hebben we geen zuurstof of zo bij de hand, dus dat is ook geen optie. Vooral omdat ik dan niet gelijk terug kan naar de afdeling, maar gewoon via de EHBO moet. En blijkt er dan geen plek te zijn moet ik naar een ander ziekenhuis in de omgeving. Dat werkt dus ook niet,

Voor nu laat ik het er even bij. Ik ben te boos, teleurgesteld, verdrietig etc om nog een zinnig woord uit te bregen. Ik voel me leeg. Ik heb het helelmaal gehad. Het bewijs is nu meer dan duidelijk. In het zh word je alleen maar slechter. Ik kwam vrolijk, opgewekt en prima binnen, en 2 dagen later ben ik een depresieve zombie. Ik heb het gehad, Ik kap ermee voor nu. Misschien slijt het met de tijd. Ik hoop maar dat ik niet ziek word van het niet slapen door de herrie van mijn buurman én dat ik geen infectie oppikt, want ook dan gaat het niet door. We zullen zien.

Geen idee wanneer ik weer een blog ga schrijven. Heb nu even genoeg aan mezelf, sorry...