Mijn moeder komt iedere avond, de verpleging brengt om vaste tijden de pillen en verder hoor, zie of spreek je niemand. Af en toe een smsje of een mailtje en sommige sturen zelfs kaarten. Vooral dat laatste is leuk omdat dat iets tastbaars is waar je je kamer mee op kan vrolijken. Ook berichtjes hier op mijn blog zijn altijd leuk, dan weet je dat er mensen mee lezen en mee leven. Maar verder houd het al snel op. Best wel saai en stil dus. Op zich gaan de dagen redelijk voorbij. Ik slaap veel, maar ondanks dat blijf ik moe. Tussendoor probeer ik een beetje te fietsen op de hometrainer in mijn kamer, en uiteraard staat de tv bijna heel de dag aan. Of ik nou slaap of niet, haha! Vroeger kon ik nooit slapen als de tv aan stond, maar daar heb ik nu geen problemen mee, haha!
Vandaag is het groot overleg geweest. Op zich is er niks nieuws uit gekomen. Dit is het, dit blijft het. Dit is mijn nieuwe goed. Ze hebben vanmiddag nog wel de prednison verder omhoog gedaan, extra magnesium gegeven en ze zijn aan het overleggen of ze weer een kuur moeten starten of niet. Ik hoop het niet, want ik heb het wel gezien hier Ik wil naar huis. Het gaat nog niet goed, maar dat gaat hier in ieder geval niet meer veranderen. Qua medicijnen hebben ze alles gedaan. En iedere keer als ik nog geen week van de ab af ben begint het weer op nieuw. Dat kan toch ook niet door blijven gaan. Dus ik wil naar huis en dan maar zien wat er daar gebeurd. Daar doe je toch vanzelf meer, dus krijg je in ieder geval een soort minimale basisconditie. En dan zien we wel wat er gebeurd. Misschien kan ik, als ik toch weer ziek word weer thuis een infuus krijgen. Geen idee. We zien wel.
Wat ik wél weet is dat dit precies hetzelfde patroon is als mij vorig jaar hier 9 maanden gehouden heeft. En dat ga ik dit jaar in ieder geval anders doen.
0 comments:
Post a Comment