Ondanks dat ik nu (mijn arterielijn niet meegeteld) nergens meer aan vast zit, en de verpleging heel lief voor me is zou ik toch blij zijn als ik hier weg ben. Hopelijk gaat dat morgen echt gebeuren. Vandaag was het verhaal dat de mensen van het TBT eerst de verpleging op de afdeling moeten leren hoe ze met mijn apparaat om moeten gaan als ik bv een kleine crisis heb en dat apparaat mij moet redden maar bv storing is of zo. Volgens mij willen ze gewoon zeker weten dat ik hier niet meer terug kom, haha!
Ik kan nu wel wandelen over de afdeling.
Maar
Dat is als ik op mijn tempo expres extra langzaam loop precies 40 seconden voor 1 rondje langs allemaal slapende mensen. Top. Dus dat schiet niet bepaald op. Ik wil weg, even naar beneden, naar de hal, naar buiten. Als ik nu van de afdeling af wil moet er eerst iemand zijn die tijd EN zin heeft om met mij een rondje te gaan lopen. Naja, doen ze wel hoor, maar vind ik gewoon niet zo'n succes.
"HOGER HARDER VERDER WIL IK GAAN, EN ANDERS DAN EEN ANDER ANDERS BEGIN IK ER NIET AA-HAAN.
HOGER HARDER STERREN RAAK IK AAN, EN ANDERS DAN EEN ANDER ANDERS WIL IK NIET BESTAAN".
0 comments:
Post a Comment