Ziekenhuis dag 243

Wat ben jij nou eigenlijk?


Wat ben ik nou eigenlijk?


Wat zijn wij, allemaal als individu?
Niks.

Er is niemand die niet gemist kan worden.

En dat klinkt hard, maar het is de waarheid.


Kijk nou 2 weken geleden. Laten we hem (net als Paul de Leeuw) prins ongeluk noemen. Hij beheerste het nieuws. Ooh en wee, hij had hersenschade, ligt in coma....de prins, de zoon van de Konining. Hij is toch wel iemand. En kijk nu. 2 Weken later. Hij word terug gebracht naar een zh in Londen. Daar zal hij de eerste tijd ongetwijfeld veel aanloop krijgen. Maar voglende week? Voglende maand? De wereld draait door. Zijn kinderen gaan naar school, zijn vrouw en moeder aan het werk, door met ieder hun eigen leven. En hij? Ligt daar. Alleen.


In Coma.


Zeggen ze.


Maar er is niemand die weet of hij iets mee krijgt van wat er om hem heen gebeurd. Hoort hij mensen? Voelt hij pijn? Maar kan hij gewoon niet reageren? Zeggen de artsen dat hij niks merkt en in hoeverre kan je daar van uit gaan?


Niet.


Hoe vaak mij niet is verteld bij onderzoeken, of in crissisen 'dit is nu even vervelend maar door de medicatie weet je straks niks meer'. Uhu. Ik kan het tot op de seconde's na vertellen. Op de ICs waar het talloze keren is voorgekomen dat ik aan de beademing lig, niks aan kan geven, maar wel alles hoor en voel. En dan de artsen hoor zeggen tegen familie dat je geen pijn hebt omdat je pols en bloeddruk rustig zijn; terwijl ik het het liefst uit zou schreeuwen. Of andersom, goh, een hoge pols, wat zou er mis zijn? NIKS. Dat is soms gewoon zo. Je kan niet altijd op cijfertjes af gaan. Of eigenlijk nooit vind ik.


Toen ik die lange, lange week op de IC lag met dat thuisbeademingsmachientje heb ik vaak aan mensen zoals prins ongeluk gedacht. De IC-hel dat ik wel/niet slaap aan de beademing duurt bij mij (tot nu toe, laten we het afkloppen!) nooit langer dan 3 dagen. Daarna word ik wakker. Niet dat dat erg comfortabel is, zeker niet als je nog beademd word, maar je kán wel je ongenoegen uiten. Als je geluk hebt. En ze je niet vast hebben gebonden. Anders moet je hulpeloos gaan liggen wachten tot iemand je een keer helpt. Ik heb alles duidelijk opgeschreven zodat zulke dingen bij mij niet meer voor komen. Maar prins ongeluk? Die had waarschijnlijk geen idee van de IC-hel waar hij nu, wie weet hoe lang in moet liggen. Zonder dat er iemand met 100% zekerheid kan zeggen of hij wel of niet dingen bewust meemaakt. Misschien dat hij veel meer mee krijgt dan iedereen denkt? Of juist andersom? Uiteraard zullen de artsen ervaring hebben. Maar arsten zijn niet alwetend. Er zijn nog ZO veel vragen over het menselijk lichaam. De hersenen vooral. Dus wie bepaald het bewustzijnsniveau van iemand? Waarom ligt de één met 1 paracetamolletje een half dag te slapen en ben ik zelfs op de IC met olifantenmedicatie niet in slaap te krijgen? Er is nog zoveel in het bewustzijn wat mensen niet weten. Het is ook zo'n groot en vaag gebied... Daarom snap ik niet dat mensen durven zeggen dat iemand dingen niet meekrijgt. Of het nou door een ongelukt is of door medicatie....En dan heeft hij nog gelukt dat hij prins is. Dan letten ze wel op je. Lopen net een stapje harder. Maar hoevéél anderen liggen zo net als hij dag in dag uit? Behoorlijk wat. Die niet bijzonder zijn, geen prins, maar gewoon één van de zo-velen. Een nummer. That's it.


Anyway, we dwalen af. Maar toen ik alles gisteren hoorde dacht ik ja, het is klaar. De aandacht is voorbij, het nieuws is eraf. Crepeer jij daar maar in dat bed, als je weer kan praten komen we je wel weer eens opzoeken. Ondertussen gaan wij allemaal verder met ons leven. En oja, wacht niet te lang met weer gaan praten want dan denken ze dat je dood bent.....Echt dood, niet meer half-dood-in-coma.


Dus.


Ik dacht, laat ik eens verstandig zijn. Alles, werkelijk ALLES heb ik geprobeerd, alle smoesjes, reden, van alles uit de kast getrokken om naar huis te gaan deze week. De arts die zegt 'je mag gaan, het is geen gevangenis, maar dan weet ik niet hoe je terug komt'. Mijn hoofd die alleen maar denkt; niet luisteren, NIET luisteren, gewoon weg gaan, ge-woon gaan en wel zien wat er van komt. Maar het laatste stukje van de zin staat me niet aan. Stel er zit ergens toch nog 1 bact verstopt die in mijn lijf gaat lopen feesten en hij gáát op mijn hartklep of zo zitten... Dan zit ik deze laatste week, deze vreselijk lange week, die maar niet voorbij lijkt te gaan, en met als toetje nog een fijne kleine mini-ok voor die port-a-cath, toch maar uit.


Ik kán tenminste nog naar de klok kijken.
Praten.
Kwaad worden.
Huilen.
Lachen.
Lopen.
Leven (al is het dan beperkt)


Dus..... Ik ben verstandig........ nog één weekje.....