Ziekenhuis dag 139, Groningen dag 18

Stel dat......

Stel nou dat deze behandeling echt het verwachte resultaat gaat bregen........

Dan word mijn leven zó anders!

Zonder continu in het ziekenhuis te zijn...... Gewoon thuis...... En dan op den duur zelfs misschien wel thuis minder bezig zijn met allerlei prikjes, pufjes, poedertjes en pilletjes.

Een normaal leven..... Ik weet niet meer wat het is..... Hoe het moet..... Maar ik denk dat ik daar snel weer aan gewend ben hoor, haha!

Alleen die conditie, dat is wel een puntje.... Misschien moet ik revalideren..... Of ik daar nou echt op zit te wachten denk ik niet. Maar ik denk wel dat het goed is om weer wat conditie en spierkracht op te bouwen.... Maar ja we zien, stap voor stap bekijken....

Ik kan het me haast niet voorstellen dat dat allemaal gaat gebeuren.... Maar mijn gevoel ik goed, dus wie weet....

Ik voel me ook goed vandaag. De zuurstof word afgebouwd, katheter eruit, alles gaat eigenlijk beter. En dan ben ik gelijk ongeduldig. Ik wil de volgende bahandeling. Zo snel mogelijk! De komende week word het sowieso niet, misschien de week erna.... Pffff, nog ruim een week wachten, dat is LANG als je je goed voelt! Nou zou je denken, lang? Wat is nou 1 weekje op al die jaren? Maar ik kan je zeggen, het is láng. Iedere dag, ieder uur is te lang. Ik ruik het normale leven, thuis zijn en ik wil er zo snel mogelijk naar toe! Zeker nu ik me goed voel!