Ziekenhuis dag 218

Zo, alweer een nieuwe week. Altijd blij als het saaie lange weekeind weer voorbij is. Net is het hele rijtje artsen weer geweest. Eigenlijk is er nog steeds weinig nieuws te melden. Ze hameren op de kweken. Maar ik heb geen sputum en dus valt dat niet mee. En dat vind ik ook wel even best eigenlijk, haha! Hopelijk belt mijn eigen arts vandaag naar Groningen en kan ik over een week of 2 daar terecht. Misschien red ik het dan net om op deze kamer te blijven. Ik heb echt geen zin om te gaan verhuizen. Maar zolang het niet lukt om een kweek in te leveren kan dat ook officieel niet. Maar goed, ik kijk hier nergens meer van op, dus laten we het maar rustig afwachten. Iedere dag -en vooral nacht!- is meegenomen. Ik begin het behoorlijk zat te worden. Sinds de crisis van oude en nieuw ben ik niet meer mezelf geweest. Ik heb negens zin in, kan mezelf nergens toe motiveren etc. Niet zoals ik mezelf ken. Soms wel eens een dag. Of twee. Maar nooit ruim een maand. Heel vervelend. Het komt denk gewoon door het patroon. Het schiet maar niet op. Ik ben hier nu ruim 7 maanden. En al die tijd word je geleefd. Er word voor je bepaald wanneer je op staat, wanneer je eet en drink, wanneer je bed word verschoond, wanneer je bezoek mag ontvangen, hoe laat je je medicatie in moet nemen. Kortom, je wórd geleefd. En dat word ik zat. BEN ik zat. Meer dan zat. Ik wil gewoon weg. Verder. Hoop dat vandaag mijn eigen arts even komt, dan weet of ze wel of niet contact met Groningen op neemt. Verder wacht ik nog op pijnstilling. Gisteren was ik wat benauwder en had dus meer pijn. Alle zo nodig pijnstilling is af gepakt en dus kon ik er niks aan doen. Ze zouden het gisteren al regelen, maar dat is niet gebeurd. (verrassend) Dus ik heb het net maar weer gevraagd, maar ook dat moet mijn eigen arts beslissen. En dan weet ik het antwoord al. Zij is er tegen. Vind dat ik er 'maar even doorheen moet'. Tuurlijk, makkelijk als je het zelf niet hoeft te doen. Ik zou er minder door gaan hoesten. Onzin. En al is het wel zo maakt het nog niks uit. Ik slik het al maanden en ik kan nou niet zeggen dat het qua crisissen verschil maakt. Bovendien hoest ik juist niet als ik pijn heb dus uiteindelijk bereiken ze hetzelfde. Namelijk dat ik niet hoest, alleen het een met en het ander zonder pijn. Bovendien kan ik als ik geen pijn heb dan wel een mindere hoestprikkel hebben, dat wil niet zeggen dat ik het niet merk als er slijm in mijn longen zit. Dus dan kan ik dat, hoestprikkel of niet, gewoon goed zonder pijn ophoesten. Met pijn daarentegen hoest ik niet als het voel, omdat het te veel pijn doet. Maar goed, dat is een discussie die ik al jaren voer hier en wat er maar niet in wil. Dus ik heb er weinig vertrouwen in. Wachten op de volgende crisis dus in dat geval. En de rustige nachtjes zijn ook verleden tijd. Pijn en kriebelhoest is de ideale combinatie om iemand nachten lang wakker te houden. Maar goed, we zullen het zien, heeeeel misschien gaan ze nog eens naar me luisteren...Het kan me gewoon weinig schelen, goed voor mijn longen of niet. Ze laten me al jaren creperen, wakker liggen, want pijnstillers, slaappillen, codeine, niks is goed voor je longen. En wat is het resulstaat van al die jaren ploeteren? Alleen maar achteruit gang. Het blijft gewoon niet eens stabiel. Dus goed of niet, veel slechter dan dit kan het niet, dus ik snap echt niet wat het probleem is. Het is toch MIJN lijf?! MIJN beslissing als ik iets wil doen wat niet goed is voor mijn lijf. Jammer dan. MIJN lijf, MIJN leven, MIJN pijn, MIJN beslissing. Dus. We wachten af.....