Ziekenhuis dag 232

Zo, daar ben ik dan weer. Eigenlijk best wel een lekker weekeind gehad. Zaterdag lekker al aan het eind van de ochtend weg gegaan, toen even naar huis, geshopt en 's avonds naar Paul de Leeuw. Ik vind voorstellingen altijd wel lang duren zonder pauze. Deze ook, 2 uur achter elkaar zonder even je benen te strekken is wel lang. Maar goed, het was wel erg leuk. Beetje flauw af en toe. Zo had hij een stukje over dat we nu een 'prins carnaval en een prins ongeval' hebben. Haha, ik moet daar wel om lachen en knap hoe hij dat zo snel in zijn voorstelling verweven heeft. Na de voorstelling was er nog een kookworkshop, om zijn kookboek te promoten, maar daar hebben we niet op gewacht. Ik had geen zin meer, was moe en wilde maar 1 ding, slapen! Ik merkte zaterdag al dat ik minder fit was dan vorige week. Sneller kortademig en moe, maar gelukkig ging verder alles goed. Gisteren een rustig dagje gehad. Echt zondag. Niemand bemoeide zich met mij en mij kon het allemaal niks schelen. Ik heb lekker heel de dag rustig aan gedaan en vooral geslapen. Ik was wat hoesterig en zo, maar verder niet echt ziek, dus gisteren was eigenlijk ook wel een lekker dagje. En vandaag. Tsja.... Ik was zo'n beetje heel de nacht in de weer geweest toen ik om half 6 vanmorgen toch wel moe werd. Daarom vroeg ik aan de nachtdienst of ze aan de dagdienst en de keuken door kon geven dat ze me niet moesten storen voor half negen. Ik had er weinig vertrouwen in dat het goed zou komen en uiteraard bleek dat terecht. Rond 7 uur, toen ik net een krap uurtje sliep werd mijn deur open gesmeten voor het etensblad. Maar ik heb mooi niet gereageerd, dacht bekijk het maar, had toch geen honger en zou vanzelf wel zien wanneer ze terug zou komen voor het drinken. Het blad had ze op de afvalbak bij de deur gezet (lekker) dus die kon ik zelf pakken. Vervolgens om 8 uur kwam de verpleging binnen stampen. Dus ik zei er wat van, en uiteraard was er niemand die ergens iets van af wist. Dus nu hangt er naar het briefje dat ze me tussen 13 en 14 uur met rust moeten laten een briefje dat ze me niet moeten storen voor 8 uur. Misschien werkt dat, hoewel ik er sterk aan twijfel of ze wel kunnen lezen hier. Maar goed, luisteren zit er dus blijkbaar sowieso niet in, dus dan dit maar proberen. Eigenlijk wel lekker als ze me gewoon niet zo vroeg wakker maken. En het drinken. Ach, die moet nog steeds komen. Ook met het 'koffierondje' van 10 uur hebben ze me maar overgeslagen.... Misschien had ik erbij moeten zetten dat ik bedoelde voor 8 uur 's morgens.... Ik ging er eigenlijk van uit dat ze wel zouden begrijpen dat als het 's avonds was er wel 20 uur had gestaan. Maar goed, het kan me weinig schelen. Ik hoef niks, ben misselijk. En vanavond laat ik lekker een klein waterkokertje mee nemen. Zo word ik -ondanks dat ik niet van mijn kamer af mag- steeds minder afhankelijk van ze. Ik heb ze niet nodig. WIL ze niet nodig hebben. Of zien. Ik ben klaar met ze. Allemaal. Ze geven me maar mijn pillen, infuzen en maken mijn bed op en verder hoef ik niemand te zien. Vanochtend tijdens het schrijven van mijn briefje vroeg ik af of het aan mij ligt.... Of ik alles zo negatief zie de laatste tijd...Maar eigenlijk vind ik het niet negatief. Het is de waarheid. Realistisch. Weten jullie nog die blog van maanden geleden? Het verschil tussen negatief en realistisch? Realistisch zijn feiten die gebeuren. Zo werd mijn pomp vanmorgen op 4 gezet in plaats van op 8. Als ik daar iets van zeg ben ik niet negatief! Ik benoem gewoon een feit, of eigenlijk de zoveelste slordige fout die ze maken omdat het ze gewoon allemaal niks kan schelen. Negatief is dat niemand wat goed kan doen. En dat is niet zo. Als iedereen gewoon doet waar ze voor betaald worden, of dat ook maar zouden PROBEREN is er niks aan de hand. Gewoon de goede medicatie geven, infuzen op de goede standen instellen, afspraken nakomen en informatie doorgeven. Dat is alles wat ik wil en lijkt me toch ook niet zo gek veel gevraagd van verpleegkundigen. Maar zelfs dát is te veel gevraagd hier en dat is dus een feit en niet negatief. Dus de week begint weer lekker. Dan kan ik hier wel leuk gaan zitten doen van la-di-da het is hier allemaal zo leuk, goed en er is niks aan de hand, maar ik kan je zeggen dat je dat niet zo lang vol houd als het niet de waarheid is. Dus, Vandaar.

Net is de zaalarts geweest. Een ander dan normaal. De vaste had dienst het weekeind zei hij. Naja, zal wel, ik heb niemand gezien. Hij had weinig nieuws, want ja, hij was er maar één dag. Ik heb me sowieso voorgenomen weinig meer te regelen met de zaalarts. Ik regel alles wel met mijn eigen longarts. Scheelt een heleboel gezeik en gestres omdat er dingen belooft worden die niet nagekomen worden. Dat ga ik mezelf besparen, ik ben klaar met ál dat gezeur, gedoe, discussie etc. Ik heb er geen zin meer in en dus ga ik het mezelf zo makkelijk mogelijk maken. Lijkt me beter, haha!